เฮ้อ ไม่ได้คอสเพลย์มานานแล้วคะ ผมก็ตัดแล้วด้วยอย่างที่เห็น
T-T ชีวิตรัดทด ตอนนี้อายุ 25 ย่าง 26 แล้วคะ ยังไม่เคยเป็น เซเลอร์มูนแสนสวยอย่างที่คิดไว้เลย
ปัญหาชีวิตมากมาย ทำงานที่ไหนไม่ทน เนื่องด้วยความเครียด ที่เกาะกินชีวิตเป็นหลัก แล้วเราเอง
ก็ไม่เคยพัฒนาอะไรให้ดีขึ้นเลย
สาเหตุหลักๆ ที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ นอกจาก ประสบการณ์ฝังใจวัยเด็กแล้ว ที่สำคัญอีกเรื่องเลยก็คือ
เรื่องความอ้วน
เราเริ่มอ้วนมาตั้งแต่ ป. 1 คะ การกินคือความสุขที่สุดของชีวิตเลย จนไม่รู้ว่าเมื่อไรนะ ที่การกินมันเป็น
ส่วนหนึ่งส่วนสำคัญที่ใช้คลายเครียด ในช่วงทำงาน ยิ่งเครียดก็กิน กินทุกอย่างที่ขวางหน้า
โมโห โกรธ ร้องไห้ ก็จะกินๆๆ สมัยมัธยมเผลอใช้ยาลดน้ำหนัก(จริงๆ ก็ไม่เผลอนะตั้งใจนี่แหละคะ)จากน้ำหนัก
85 กิโลกรัม ลงไปจนเหลือ 65 คุณเชื่อใหม่ว่า ใช้เวลาสามปี กับโยโย่เอ็ฟเฟ็ก พอเรียน มหาลัยปีสามเท่านั้นแหละขึ้นช่วงปิดเทอม เป็นสิบๆ กิโล (แถมเป็นช่วงเพิ่งเริ่มรู้จักคอสเพลย์) หลังจากนั้นก็เรียนจบมาก ก็ตั้งใจมากเลยคะที่ลดน้ำหนัก(วิธีธรรมชาตินี่ละคะ) ลดไป หกโล จากน้ำหนักที่ 95 เหลือ 89 เพราะกลัวว่าไม่ได้งานทำ ภายในเวลาสองเดือน
หลังจากนั้นก็ได้งานทำปุ๊ป ผลปรากฏว่า เครียดกดดัน กิน กิน กิน ทุกอย่างมันกลับมามากกว่าเดิม
ความเครียดเริ่มถาโถมทำไปได้หนึ่งปีก็ลาออกจากงานมา เจ็บปวดมากไม่ว่าเป็นมีปัญหากับหัวหน้า และก็ถูก
พี่ๆ ที่เขาสอนงานเรามาหักหลัง มันทำให้กลายเป็นยิ่งกว่าคนเก็บตัว ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยคุย
ช่วงนั้นมีงานเรียกเข้ามามากมาย แต่ไม่กล้าไปสัมภาษณ์ แค่รับโทรศัพท์ก็มือสั่นตัวเย็นเครียดแล้วคะ
แต่ท้ายที่สุดก็ต้องกลับไปทำงานแบบหมาจนตรอกเพราะว่า ถูกที่บ้านกดดัน ไม่ไหวเลยออกหางานทำอีก
ก็ได้ทำงานในบริษัทเล็กๆ แห่งนึง ณ ตอนนั้นสิ่งที่เราสังเกตุเห็นจากตัวเราเองเลยก็คือ ไม่พูดไม่คุยกับใครเลย
กลัวคำพูดเราเป็นดาบสองคม ไม่ฟังเรื่องนินทาอะไรที่เขาพูดกันทั้งสิ้น เวลาเขาล้อมวงเราจะแยกออกมา
ไม่ก็ฟังเพลง ดังปิดหูไปเลย
พอทำไปได้ 8 เดือนได้งานที่ใหม่คะเป็นงานอีกแบบ ที่เก่าเป็นงานเอกสาร ส่วนที่ได้ใหม่เป็นงานจัดซื้อ
เข้าไปทำได้แค่สี่เดือนลาออกคะ เพราะเครียดมากทำไม่ไหว แถมไม่สังคมด้วย โกรธและเกลียดตัวเองมาก
T-T ตอนนี้ออกมาอยู่บ้านได้สองสามเดือนแล้ว น้ำหนักล่าสุด 110 กิโลตั้งใจไว้แต่ต้นว่าอยากลดน้ำหนัก เพื่อนเปลี่ยนเป็นคนใหม่ให้ได้
เสียที แต่ยังไม่ได้เรื่องเลย ยังคงกินจนติดเป้นนิสัย
วันนี้ถูกพี่สาวตำหนิด้วยคำรุนแรง แต่มันแทงไปถึงใจเลย เรื่องเราต้องใช้เงินแม่ มันเจ็บคะ เจ็บจนร้องไห้
อยากทำงาน แต่สิ่งที่เราเป็น เครียด วิตกกังวลง่าย มันทำให้เราไม่มั่นใจที่จะไปทำงานที่ใหม่ เราไม่อยากทำให้ใครวุ่นวาย กับการเข้าไปทำงานแป๊ปๆ ออก และมันแย่ถ้าต้องมาโกหกว่าคุณออกจากงานเก่าเพราะอะไร
แล้วหลังที่ได้ยินคำตำหนิคำนี้ มันทำให้เราต้องลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างแล้ว
เราต้องลดน้ำหนัก เสียที (จริงทำมาบ้างก่อนหน้านี้ แต่ว่า ก็ไม่ค่อยเคร่งครัดเท่าไร)
กลัวคะกลัวมาก ว่ามันจจะล้มเหลวเหมือนหลายๆ หนที่ผ่านมา เรามีแรงบรรดาลใจที่ไม่แข็งพอ
เมื่อก่อน เป็นคนชอบวาดการ์ตูนแต่ตอนนี้มันไม่มีจินตนาการเลย สิ่งที่อยากทำถัดมาคือตัดเสื้อผ้า
แต่พอเอาตำรามาอ่านก็งง ไม่เข้าใจการเขียนแพทเทิร์น จากที่เคยเรียนมาเล็กๆ น้อยๆ ก็มีพื้นฐานเท่าหางอื่ง
ทำอะไรก็ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง
แต่ยังไง วันนี้จะขอลองดูอีก จะให้มันล้มเหลวทั้งชีวิตดีกว่าไม่เคยลองทำเลย ใช่มะ
ได้แต่หวังว่าอาการซึมเศร้ามันจะดีขึ้น (ไม่ขออธิบายรายละเอียดอาการที่เป็นล่าสุดนะคะ(ก่อนออกจากงาน)เดี๋ยวจะยาวไป)
ถ้าใครแวะมาอ่านก็ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านคะที่อดทนอ่านมาจนจบ
edit @ 15 Jun 2008 13:57:11 by TsubameChan
